metin altıok

insan usul usul ölmek için gelir dünyaya.
başlar her gün biraz daha insan olmaya
ve ölürken usul usul ne tuhaf;
aşık olur, kedi besler, isim verir eşyaya


Metin Altıok

masallar masallar ve ay ...

Küçük bir garaj kahvesinin önünde
Bekleyen biri gibi.
Ay dokunmuş omuzuna bir akşam vakti.


Metin Altıok

Metin Altıok

bir gün öleceğim;
kaçınılmaz bu.
şaşılacak bir şey yok.
ama tersine yaşıyorum
ben sizlere göre.işte bunun için;
çözük saçlı ikindisinde
yorgun bir günün, gölgeler uzarken
ölüvereceğim eskiden.

benim gibi çanı dilsiz,
havı dökükler; yani siz giderken
hüzünle dönenler
çatlak yüzleriyle
göçmüş aşkları, ayrılıkları simgelerler.
çift yönlü bir
zaman sürecinde
onlar eskiden ölürler.

eskiden nasıl ölünür?
bunu bilmiyorum henüz.
ama eskiden ölen biri
sanırım bir mezat
gramofonunun borusuna
sessizce gömülür.
ve o gramofon borusu
ne gariptir;
gecesefaları gibi
akşam açıp sabah örtülür.

Metin Altıok

metin altıok

kiminin dikenleri vardır,

katlanamaz üstüne.

hep dikine durur

delmemek için gövdesini.

kiminin yoktur bir tek kemiği,

doğrulamaz ayaklarının üstünde.

ona göre varsa yoksa kendisi,

dürülüdür ütülü bir mendil gibi.

ben eğilmem gündüz ama,

geceleri kanatırım kendimi

Metin Altıok

metin altıok

bir gün öleceğim; kaçınılmaz bu.
şaşılacak bir şey yok.
ama tersine yaşıyorum ben, sizlere göre
işte bunun için, çözük saçlı ikindisinde yorgun bir günün, gölgeleri uzarken
ölüvereceğim eskiden.

benim gibi, çanı dilsiz, havı dökükler;
yani siz giderken hüzünle dönenler,
çatlak yüzleriyle, göçmüş aşkları, ayrılıkları simgelerler.
çift yönlü bir zaman sürecinde, onlar eskiden ölürler.

eskiden nasıl ölünür?
bunu bilmiyorum henüz.
ama, eskiden ölen biri sanırım, bir mezat gramafonun borusuna sessizce gömülür.
ve o gramafon borusu, ne gariptir gece sefaları gibi, akşam açıp sabah örtülür.

Metin Altıok

Durmadan avuçlarım terliyor,
İnildiyor ardımdan
Girdiğim çıktığım kapılar.
Trenim gecikmeli, yüreğim bungun,
Bir bir uzaklaşıyor sevdiğim insanlar.
Ne zaman bir dosta gitsem,
Evde yoklar.

Dolanıp duruyorum ortalıkta.
Kedim hımbıl, yaprak döküyor çiçeğim,
Rakım bir türlü beyazlaşmıyor.
Anahtarım güç dönüyor kilidinde,
Nemli aldığım sigaralar.
Ne zaman bir dosta gitsem
Evde yoklar.


Kimi zaman çocuğum,
Bir müzik kutusu başucumda
Ve ayımın gözleri saydam.
Kimi zaman gardayım
Yanımda bavulum, yılgın ve ihtiyar.
Ne zaman bir dosta gitsem,
Evde yoklar.

Bekliyorum bir kapının önünde,
Cebimde yazılmamış bir mektupla.
Bana karşı ben vardım
Çaldığım kapıların ardında,
Ben açtım, ben girdim
Selamlaştık ilk defa.

Metin ALTIOK